Ignacy Loyola

Oceń ten artykuł
(1 głos)
Napisane przez  | Dział:: Katecheza dla dorosłych

„Aby zaś katecheza mogła być skuteczna powinna być ciągła; będzie bowiem rzeczywiście daremna, jeśli zatrzyma się na samym progu wieku dojrzałego; choć bowiem, oczywiście w innej formie, niemniej niezbędna okazuje się dla dorosłych”

/Jan Paweł II, Catechesi tradendae, 43/.

 

W parafii Św. Urszuli Ledóchowskiej katechezę dla dorosłych prowadzi ks. Proboszcz Ryszard Szmist.  Katecheza odbywa się w drugi i czwarty czwartek miesiąca po Mszy św. o godz. 18.00 w Domu Parafialnym. W ramach katechezy uczestnicy przygotowują również okolicznościowe referaty.

Na ostatnim spotkaniu p. Krystyna Kociołek przybliżyła uczestnikom postać i wzór świętości św. Ignacego Loyoli.

 

 

Z referatu p. Krystyny Kociołek

 

 

Święty Ignacy Loyola — kalendarium życia

 

1506 - 1621      Ignacy w służbie rycerskiej na dworach książąt hiszpańskich. 

20 V 1521             Ignacy ranny w obronie Pampeluny, obleganej przez wojska francuskie. Rekonwalescencja w Loyoli — przełom w życiu duchowym Ignacego. 

1524 - 1527      Studia w Barcelonie, Alkali i Salamance. 

1528 - 1535      Studia w Paryżu (filozofia i teologia).

15 VIII 1534     Ignacy i 6-ciu towarzyszy składają w kaplicy na Montmartre śluby celibatu, ubóstwa, pielgrzymki do Ziemi      Świętej — a jeśli to nie będzie możliwe — oddanie się do dyspozycji papieża w Rzymie.

V+VIII 1535     Ignacy duszpasterzuje w Azpeitii — ostatni pobyt w rodzinnych stronach.

1536-1537            Podróż Ignacego do Włoch, spotkanie z towarzyszami w Wenecji, publiczne złożenie ślubu czystości i ubóstwa na ręce legata papieskiego.

24 VI 153 7      Ignacy wraz z towarzyszami, za zgodą papieża Pawła III, przyjmują w Wenecji święcenia kapłańskie z rak   biskupa Negusanti.

XI 1537                Droga do Rzymu (pielgrzymka do Ziemi Świętej niemożliwa ze względu na stan wojny między Wenecją a Turcją), mistyczna wizja Ignacego na modlitwie w kapliczce La Storta przy via Casia. Bóg potwierdza wybór drogi Ignaca — służby Jego Synowi.

25 XII 1538      Msza św. prymicyjna Ignacego w Bazylice S. Maria Maggiore w Rzymie. 

27 IX 1540       Bulla „Regimini militantis Ecclesie" papieża Pawła III zatwierdzająca Towarzystwo Jezusowe (Societas Jesu). 

13 IV 1541       Wybór Ignacego na przełożonego zakonu.

22 IV 1541       Ignacy i towarzysze składają profesję zakonną w Bazylice św. Pawła za Murami.

14 III 1544       Bulla „Iniunctum nobis" papieża Pawła III,  znosząca ograniczenie liczby członków Towarzystwa. 

5 VI 1546             Papież Paweł III wyraża zgodę, by do Zakonu, po złożeniu ślubów, mogli być przyjmowani nie tylko kapłani, lecz także   świeccy wszystkich zawodów. W ten sposób zapoczątkowana została instytucja braci zakonnych.

31 VII 1548         Breve „Pastoralis offici" papieża Pawła III zatwierdza książeczkę „Ćwiczenia duchowne", którą zaraz Ignacy wydaje drukiem.

31 VII 1556         Ignacy umiera w domu zakonnym Jezuitów w Rzymie, pochowany w kościele Matki Bożej della Strada, przylegającym do klasztoru.

 

 

SCHEMAT KONTEMPLACJI EWANGELICZNEJ

Zanim zaczniesz się modlić, wybierz sobie jakiś fragment z Pisma Świętego i spokojnie przeczytaj go 2-3 razy.

 

I. Część wstępna modlitwy

Na początku pozwól sobie na krótki moment wyciszenia we­wnętrznego.

Nie rozpoczynaj modlitwy w biegu, w pośpiechu, jakbyś wpadał do autobusu, który właśnie odjeżdża z przystan­ku.

Zanim rozpoczniesz, weź kilka głębokich oddechów i proś Ducha Świętego, by cię prowadził.

Stań w obecności Boga.

Uświadom sobie, że te najbliższe kil­kadziesiąt minut chcesz spędzić wraz z Nim;

że to z Nim chcesz się spotkać i rozmawiać.

Proś Boga o czystość intencji, by w modlitwie zależało ci na spotkaniu z Nim samym,

a nie na własnych wrażeniach czy mocnych przeżyciach.

Możesz skorzystać z tej modlitwy, któ­rą proponuje św. Ignacy w Ćwiczeniach:

„Prosić Boga, Pana naszego, aby wszystkie moje zamiary,

decyzje i czyny były skierowane w sposób czysty do służ­by i chwały jego Boskiego Majestatu" (ĆD 46).

Wyobraź sobie „miejsca akcji" („wprowadzenie pierwsze").

Od samego początku zaprzęgnij do pracy twoją wyobraźnię.

Nie pozwól, by ci przeszkadzała w twojej modlitwie.

Zobacz więc oczami wyobraźni całą scenerię rozważanego wydarzenia.

To ci się przyda także w trakcie modlitwy: kiedy myśli ci uciekną w nie­pożądaną stronę,

zawsze możesz wrócić do modlitwy, przypo­minając sobie, jakie jest miejsce akcji danej modlitwy.

Proś o owoc rozmyślania („wprowadzenie drugie").

Pamię­taj, że na modlitwie nie wszystko zależy od ciebie.

To Bóg jest dawcą wszystkiego, także dobrej modlitwy.

Warto więc o nią prosić na samym początku.

 

II.        Zasadnicza część modlitwy

Patrz, obserwuj, zobacz: ludzi, bohaterów wydarzenia, ich za­chowania, wygląd, czyny...

Słuchaj, co mówią, do kogo, jak...

Wyobraź sobie siebie w tej sytuacji lub pytaj, co cię szczegól­nie uderzyło,

poruszyło, zastanowiło, zdziwiło itp., czyja wy­powiedź, zachowanie...

Pytaj: co to wszystko oznacza dla mnie.

Zwróć szczególną uwa­gę na swoje uczucia rodzące się w tych sytuacjach.

Obserwuj je tylko, ale nie próbuj ich prowokować.

Rozmawiaj z Bogiem na temat tego, co zauważyłeś na modli­twie.

To jest zawsze najważniejsza część modlitwy,

o której nigdy nie wolno zapomnieć!

 

III.      Zakończenie

Na koniec możesz odmówić jakąś modlitwę, np. „Ojcze nasz", „Zdro­waś Mario".

 

 

Ostatnio zmieniany środa, 24 kwiecień 2013 14:19
Więcej w tej kategorii: Katecheza wielkanocna »

Nasza Archidiecezja

Archidiecezja


Seminarium

Nasze media

Niedziela


Idziemy